・・・⊂((・ω・))⊃～②SaRu　BloG～⊂((・ω・))⊃・・・

พวกมึงจบๆกันแล้ว

ยินดีด้วยนะเว้ย

กูขอโทดที่กลับไปงานพวกมึงไม่ได้

กูก็เสียดายแล้วก็เสียใจมากกกกกกกกกกกก

อยากมีรูปกะพวกมึง

อยากจะถ่ายรูปกับพวกมึงแยะๆ

อยากจะอยู่กะพวกมึงเวลาที่พวกมึงประสบความสำเร็จ

อยากมองดูพวกมึงใส่ชุดครุย แล้วก็มีคนมาแสดงความยิดีด้วย

อยากเห็นรอยยิ้มความรู้สึกเหล่านั้นของพวกมึง

แต่มันคงจะเป็นไปได้ยาก ยากจิงๆ ที่กูจะกลับไป

กูอยากอยู๋กะพวกมึงจัง คิดถึงพวกมึงมากๆ

พอรู้ว่าพวกมึงจะจบก็ดีใจ แต่ก็แอบใจหายเหมือนกันเนอะ

สี่ปี...มันดูเหมือนช้า แต่คิดดูดีๆมันเร็วมากๆเลยเนอะ

สี่ปีที่พวกเราอยู่ร่วมกัน สี่ปีที่พวกเราผ่านไรมามากมาย

กลับไปนั่งดูรูปเก่าๆของพวกเรา

ไปเที่ยว ดูหนัง คาราโอเกะ แม้กระทั่งนั่งเล่นกันเฉยๆ

ก็ยังมีรูปเลย พวกเราเนี่ยมันบ้ถ่ายรูปกันจิงๆ

คิดถึงตอนซ้อมเต้นเล่นทุกๆอย่าง

ตอนนั้น ทั้งเหนื่อย ทรมาน

แต่พอมองกลับไป มันเป็นอะไรที่กูลืมไม่ลง

มันเป็นอะไรที่สนุก อยากจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีกจังเลยเนอะ

สี่ปีของพวกเราก็ผ่านอะไรมาเยอะแยะแฮะ

สี่ปีที่มีความสุข สี่ปีที่ทรมานสุดๆ สี่ปีที่ซึ้งที่สุด

กูดีใจที่กูเลือกเข้าเรียนที่นี่ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย

คณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น ปี 2547

กูดีใจที่กูได้เจอพวกมึงๆๆๆๆๆๆมึงทั้งหลาย

ขอบคุณนะที่ทำให้กูมีช่วงเวลาที่มีความสุขมากขึ้น

ขอบคุณอะไรๆหลายๆอย่างที่พวกเรามอบให้กัน

บางครั้งอาจจะทะเลาะกันมั่ง แบบรุนแรงก็เคย

ก็อย่าถือสากันเลย คิดซะว่า เพราะพวกเราแคร์กันมากนั่นแหละ

มันถึงได้มีช่วงเวลาแบบนั้น ก็เพราะว่าพวกเรารักกันมาก มันถึงได้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

เฮ่อ....คิดแล้วมันมีความสุขจิงๆว่ะ

ขอบคุณพวกมึงนะ...ที่เข้ามาในชีวิตกู

ขอบคุณพวกมึงนะ...ที่ทำให้กูมีความสุข

ขอบคุณพวกมึงนะ...ที่คอยอยู่ข้างกูทั้งเวลาสุขแล้วก็เวลาเศร้า

ขอบคุณพวกมึงนะ...ที่สร้างอะไรๆมายมายให้กับชีวิตกู

ขอบคุณพวกมึงนะ...ที่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆโอ๊ยเยอะแยะ

ขอบคุณพวกมึงมากๆนะ...ที่เกิดมาเป็นเพื่อนกู...แล้วทำให้กูรู้จักคำว่ารักมากขึ้น

กูรักพวกมึงมากนะ