・・・⊂((・ω・))⊃～②SaRu　BloG～⊂((・ω・))⊃・・・

หลังจากที่ดองมานานแสนนาน

ไม่ใช่เพราะอะไร

ก็ง่ายๆเลยคือกูไม่มีไรจะอั๊พ

แล้ววันนี้กูก็มีเรื่องจะอั๊พแล้ววววววววว

เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจากความเห็นแก่เงินของกูเอง...

คือเมื่อวันเสา ทิต ที่ผ่านมา

มึงานไทยเฟรสสะตีแว่ว ที่จัดทุกๆปี

งานนี้มันก็มีพวกออกร้านเยอะแยะ มีคอน (โปเตโต้ อ๊อฟปอง ญาญ่าญ.(งงคนนี้มาไงเนี่ย))

ทีแรกตั้งใจกันไว้ว่าจะไปดูคอนอยากจะไปปลดปล่อยซะหน่อย

แต่ด้วยความที่ว่าช่วงนี้ไม่ได้ทำงานอะไร

หยุดทุกสิ่งอย่าง เพื่อเรียนเท่านั้น (ขี้เกียจตัวเป็นขน)

ก็เลยไม่มีรายรับอะไรเลย มีแต่จ่ายๆๆกะจ่ายยยยยยยยยย

(ยิ่งตอนอีเอฟเอมา ยิ่ง พากันผลาญเงิน อย่างไม่คิดว่าตัวเองนั้นจนสัด)

ก็มีคนมาเสนอว่ามีงานให้ทำที่งานนั้น สนมั้ย

ไปช่วยขายผลไม้ ไม่ต้องทำไรเลย ยืนขายอย่างเดียว

วันละหมื่นนึง สนมั้ยยยย

อ้ายห่า....วันละหมื่นเยน พวกกูหูผึ่ง หน้ามืดตามัว

ตอบตกลงกันไปอย่างไม่คิดชีวิต

วันเสาร์ก็โดดเรียน (ไหงว่ากูออกจากงานเพื่อเรียนไงวะ)

หายใจเข้าก็เงิน หายใจออกก็หมื่น

ท่องแม่งอยู่ยั่งงั้นแหละ แล้วก็ยกขบวนไปทำกันทั้งบ้านเลย

กูยอมไม่เรียนฮิปหอบแดนซ์ของกู เพื่อเงินหมื่นเยนนนนนนน

แล้วก็ถึงวันจิง เค้านัดพวกกูแปดโมงเช้า

พวกกูก็เลยออกจากบ้านแปดโมงเช้า (ช่างตรงเวลาอะไรกันยั่งงี้)

ไปถึงค๊าบบ...น้องๆขาช่วยพี่ๆยกกล่องผลไม้เข้าซุ้มทีนะคะ

มีมะม่วง มังคุด สัปปรด มะขาม มะพร้าว

แล้วที่หนักสุดตรีนคือ ทุเรียนนนนนนนนนนนนนนน

ไอ่เห้....เกือบตายยยยยยยยยยยยยยย

ยังไม่ทันเปิดร้านก็มีคนมาจะขอซื้อซะละ

ห่า...ไม่ต้องรีบคะ แม่ค้ายังไม่พร้อม

ทีแรกพวกเค้าจะให้ใส่ชุดไทยขาย

แต่ไม่มีเวลาจะเปลีย่นกันเลย (โชคดีชิบ)

ก็เลยแต่งแม่งชุดตัวเองเนี่ยแหละ

ห่า...คนเข้าร้านเยอะมากกกกกกกกกกกก

ไม่มีเวลาหายใจ พอกูแค่หยุดหายใจปุ๊บ...

เอ๊าน้องว่างใช่มั้ยคะ มาปอกสัปปรดให้พี่หน่อย

หา......ไหนว่าให้แค่กูมายืนขายไงฟะ ปอกสัปปรด ห่า กูเคยซะที่ไหน

ปอกๆไปเถอะคะน้อง อ๊าว....แย่นะคะเนี่ย ไม่ไหวนะคะ

แต่กูก็ต้องปอกไป.... ปอกไปปอกมาเลือดสาดดดดดดดดด

มีดที่เพิ่งลับเสร็จใหม่ๆ ประเดิมด้วยนิ้วชี้ของกูซะเลย

ไอ้เห้...กูกลัวเลือดดดด ต้องรบกวนคณะเด็กเห็นแก่เงินของกูมาช่วยพยาบาลกูที

แผลลึกสาดดด...เลือดไม่หยุดซักที ตัวกูเริ่มสั่น ไม่กล้ามองแผลตัวเอง

ได้แต่กำมันอยู่ยั่งงั้น รอให้เค้าไปซื้อพาสเตอร์มาให้...

แล้วเสร็จจากการปฐมพยาบาล เพื่อนกูทุกคนก็บอกให้กูมาขายอย่างเดิม

เฮอะๆๆๆ...แล้วก็ก็ออกมาแหกปากขายกันต่อไป

สงสัยแหกปากกันดังไปหน่อย เพื่อนๆร่วมงานเลยมาสะกิดแล้วพูดว่า

นี่เค้าให้มึงแค่วันละหมื่นนะ ไม่ใช่ห้าหมื่น

อ่าวเหรอ...แกได้รับถ้วยสปีริทของคณะนะ กูเลยแหกปากต่อไป (กัวเสียแชมป์)

จบไปหนึ่งวัน แทบครานกันกลับบ้าน แสดดด เก้าโมงถึงสองทุ่ม...

เซ็งอีห่า อีเจ้ออร์ล่าด้วย (หนึ่งในเจ้าของร้าน)

กลับมาก็เลยนั่งนินทามันซะเลย

อีกหนึ่งวัน...

เค้านัดเก้าโมง...

เหมือนเดิมค่ะ พวกกูก็ออกกันตอนเก้าโมง แล้วโทรไปบอกคุณเจ้ว่ารถไฟมันเสียเวลา(สันดรมาก)

ไปก็เหนื่อยเลย วันนี้เหนื่อยกว่าเมื่อวานเป็นสิบเท่า

เพราะเมื่อวานฝนตกคนเลย น้อยกว่าวันนี้ (แต่เมื่อวานก็เยอะสาดแล้ว)

วันนี้พวกกูแทบตาย บ่ายสามก็ยังไม่ได้แดกข้าวเช้า

คนเยอะเกิ๊นนนนนนนน พนักงานไม่พอ

อ่าวออยล์ เฉาะมะพร้ามให้พี่หน่อย...

หา.........มะพร้าวววววววววววววว

กูเคยมั้ยเนี่ย....ดูหุ่นกูกำยำซะขนาดนั้นเลยเหรอ

เอาวะ เฉาะก็เฉาะ....

มือนึงถือมะพร้าวลูกใหญ๋ไว้ อีกมือถือมีดพร้าเตรียมเฉาะ

ใจก็ตุ้มๆต่อมๆกัวสับพลาดเข้ามือตัวเอง

แล้วเด๋วจะลำบากวิ่งไปหาเก็บนิ้วที่กระเด็นออกจากมือ

ลูกแรก..โช๊ะ... ลอดดดดดดดดดดดดด

พอละกูจะไปขายสัปรดกูต่อ...

เด๋วๆ ช่วยอีกลูกๆ ลูกค้าแม่งเร่ง....

เออวะ ลูกสุดท้ายนะ...

แล้วก็สุดท้ายจิงๆ...

เหมือนเดิม .... ข้างนึงถือมะพร้าวลูกโต อีกข้างถือพร้า...

โช๊ะ... จู๊ดดดดดดดดดดดด

นิ้วโป้งกู...................................

โดนปลายมีดที่เฉาะเข้าไป

เลือดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ยืนอึ๊ง...ทำไรไม่ถูก

เท่าที่จำได้ล่าสุดคือ มะพร้าวและมีด หลุดจากมือกู

แล้วกูก็นั่งลงกะพื้น ....แล้วทุกอย่างก็มืดลง...

ได้ยินแต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวๆๆๆข้างๆตัว

เฮ๊ย...เอามันขึ้นมาๆๆ ไอ้ห่ามันกลัวเลือดใครใช้ใหม่มันเฉาะเนี่ย

ยาดมๆๆ ไอ้เหี้ยกูจะรุ้ได้ไง กูนึกว่ามันเจ็บมันก็เลยนั่งลงไปเฉยๆ

ไอ้เหี้ย...มันเป็นลมซะงั้น เอาเร็วๆๆเอามันขึ้นมา...

มึงๆ มือมันเย็นมากๆ ทำไงดี

เก้าอี้อยู่ไหน น้ำๆๆ  ไอ้ออยล์ ได้ยินมั้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

(กูอยากจะบอกว่ากูได้ยินทุกๆคำที่ทุกคนพูด

แต่กูไม่สามารถตอบโต้ใครได้)

 กูว่ามันยังไม่ได้แดกข้าวด้วยแหละเลยเป็นแบบนี้

ไอ้เหี้ยลูกค้าก็ใจเย็นหน่อยสิคะ พนักงานเป็นโลมมม

แล้วซักพักกูก็ฟื้น...

ใต้จมูกกูเย็นและแสบมาก อ่อ ใครเอายาดมมาป้ายกู...

แสบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

แล้วก็กลับมาในสถานการณ์ปกติอีกครั้ง

ทุกคนห้ามกูถือของมีคม...

เฮ๊ย...ใครปอกมะม่วงสุกเป็นมั่ง ลูกค้าอยากได้....

สุดท้ายก็กู...................

วันนี้เหนื่อยจิงๆ เหนื่อยสัด

กล่าจะเลิกปาไปสี่ทุ่มกว่า

ไอ้ห่า...ทำงานเกินสิบสงชม.อีก

ได้ซองเงินมาก็หวังว่าจะให้ความเห็นใจพวกกูมั่ง

เพิ่มให้พวกกูก็ยังดี...

แต่เจ๊เค้าเป็นคนซื่อสัตย์ต่อสัญญาที่ให้แก่พวกกู

วันละหมื่น..... สรุปว่าได้สองหมื่น กะอีกหนึ่งพัน

พวกกูก็ถกเถียงกันว่าหนึ่งพันนี้ให้เนื่องจากอะไร

คิดไปคิดมา...สงสัยคงจะค่าภาษี พวกกูก็มีค่าภาษีเหรอเนี่ย (เห้ คิดกันไปได้)

กูว่า...กูผ่านงานนี้กันมาได้ งานต่อๆไปคงไม่มีคำว่าทำไม่ได้แล้วล่ะ

ไอ่ห่า..พี่กูเกลียดทุเรียน ได้กลายเป็นคนแงะทุเรียน ฮาชิบหาย

ทุกคนกลับมาถกเถียงกันที่บ้านว่า สองหมื่น มันเยอะจิงเหรอ

ทำไมกูเหนื๊อยยยเหนื่อย....

คุ้มมั้ยกะนิ้วที่กุดไปสองนิ้ว ...

พวกกูขอพักยาว............

ปีหน้า......งานนี้.....กูจะไปแดนซ์อย่างที่ตั้งใจละ

จะไม่เห็นแก่เงินหมื่นแล้ววววววววววววววววววววววววว

(สลบ)..........

edit @ 12 May 2008 17:09:26 by =GaSoLinE-OiLy=

edit @ 12 May 2008 17:14:34 by =GaSoLinE-OiLy=