เหน็ด
เหนื่อย
ทรุด
โทรม
หลังจากที่ต้องตื่นแต่เช้ามาติดต่อกันเป็นเวลาร่วมสัปดาห์ (เขียนถูกมะวะ)
ช่วงนี้มีแต่เรื่องเข้าโรงเรียนใหม่
วันเดินทางกลับ พายุเสือกเข้าญี่ปุ่นอีก เครื่องกูดีเลย์ กูเดินทางทั้งวันเลย
จิงๆแล้วใช้เวลา มาแค่ หกชม. แต่ด้วยความที่ไม่มีตังค์ ซื้อตั๋วถูก เลยต้องทำใจ
เปลี่ยนเครื่องซะหน่อย คิดซะว่าแวะเที่ยวไทเป ซักชม. สองชม.
แต่นี้เสือกติดพายุ สาดดดดดดดดดด กูจะบ้าตาย
กูเดินทาง *8:25am-7:40pm
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เหมือนก็นั่งเครื่องไปกลับ แม่งของเค้าดีจิงๆ ซื้อถูกแล้วยังแถมกูอีก
แต่ครั้งหลังกูไม่เอาแล้วนะ เซอร์วิสแบบนี้กูเหนื่อย
มาถึงญี่ปุ่นก็สามทุ่มกว่า กูจำใจจะต้องแบกกระเป๋ากลับเอง
เพราะถ้าจ้างเค้าก็คงจะด่าหัวกูเอา (เพราะกูต้องการให้เค้าไปส่งกูเด๋วนี้เลย)
ก็เลยลากกระเป๋าอันแสนจะหนักอึ้งสองใบ (ทั้งหมดเกือบสามสิบโล)
ผ่านด่าตรวจ แม่งเสือกขอค้นกูอีก ห่า.................
เอากุนเชียงกูคืนมา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
กูอดแดก อุตส่าแบกมา ตายตอนจบเลยสาดดดดดดดดดดดดด
จบ....
วันต่อมา ก็ตื่นเช้าไป ซื้อหนังสือเรียน รับบัตรนักศึกษา (รูปบัตรกูหน้าแหลมเชียะ)
แม่งเสียตังเลย แต่เด๋วต้องไปซื้อเฮ๊ดโฟน ประจำตัวอีก เอ็มดีด้วย จำเป็นๆๆ
วันต่อมา ตื่นเช้าอีก ไปปฐมนิเทศ ที่ Budokan (เหมือนมีหมายบอกเหตุว่ากูจะได้มามี๊ทSJที่นี่)
แล้วฝนเสือกมาตกอีก อนาคตนักศึกษารุ้นนี้ช่างใสสว่างจิงๆ
เสียดายมาก ถ้าพายุไม่เข้านะ ตรงหน้า Budokan ต้องสวยมากๆแน่เลย เพราะมันเป็นซากุระรอบเลย
พายุเสือกเข้า อดเหนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ช่วงตอนปฐมนิเทศ กูไม่รู้ว่ามีไรเกิดขึ้นบ้าง เพราะ กูหลับบบบบบบบบบบ
วันต่อมา ต้องไป ออร์เร๊นเตชั่น ประจำคณะ เหี้ย....กูไม่คิดเลยว่าคณะมิวสิกจะเยอะขนาดนี้
มีทั้งหมด ร้อยห้าสิบได้ แต่ว่าแบ่งเป็นสามสาขา
มี music artist(อันนี้กูเรียน) ,music player, แล้วก็พวกทำเพลง
เด็กที่กหมายตา แล้วก็กิ๊กเก่าที่กูเคยเจอตอนมาทดลองเรียน (เป็นรุ่นพี่ๆ) อยู่เพลเย่อหมดเลย
กูจะแวะเวียนไปตรงนั้นบ่อยๆนะจ๊ะ
ไม่เท่าไหร่นะ สิ่งที่กูตกจที่สุดก็คือ
ตอนที่แยกห้องเรียน(แบ่งเป็นสองห้อง) กูอยู่ทับสอง
ตอนที่กูงมๆหาเลขห้องอยู่นั้น อยู่ๆดีๆกูก็เกือบชนเด็กคนนึง ที่หน้าประตูห้อง
กูเงยขึ้นไปดู เด็กคนนั้นก็หันมามอง
กูตกใจมาก ตกใจจิงๆ หัวใจกูตกไปตาตุ่มเลย
มันเหมือนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เหมือนจิงๆๆๆๆๆๆ
เหมือนไอ่โชมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แต่ตัวแนวเดียวกัน ไม่เท่าไหร่ กูตกใจเพราะตอนกูเงย
กูก็ต้องเห็นตีนมันก่อน กูเห็นรองเท้า
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสือกใส่เหมือนกันอีก
นี่จะไม่ให้กูตกใจได้ไง
กูยืนอึ้งแดกเลย ....
แล้วจากนั้นกูก็เข้าห้องแล้วไม่สนใจอาจารย์ สนใจแต่น้องคนนั้คนเดียว
ไม่รู้ชื่อ แต่รู้ว่าเรียน เอกเพลเย่อ เย่อกีตาร์ รหัสนศ. ก็รู้เพราะน้องหาที่นั่งไม่เจอ
เลยได้ยินน้องถามอาจารย์ เฮอะๆๆๆๆๆๆ
พอๆๆๆ
จบวันนี้
ปล.แต่กูว่าไอ่ลิงมันหล่อกว่า เด๋วต้องดูตอนน้องคนนี้ยิ้ม ถ้าฟันสวย ผ่าน
ปล.(อะเกน) ตอนนี้กูรู้สึก จะชอบไอ่รุ่นพี่คนนั้นว่ะ มันก็ตกใจนะที่เจอกู
มันก็เลยจ้อง (ตอนมันออกไปพูดหน้าห้อง)
แม่งกูนั่งหลังสุด แต่เสื้อเด่นตระหง่า กูก็เพิ่งรู้ว่ามันยืนอยู่ข้างหลังกูตลอดเวลาเลย
มันก็เพิ่งจะรู้ว่าเป็นกู แม่งจ้องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กูเขิลเลยสาดดดดด
(มาจีบกูที กูขี้เกียจจีบก่อน มันเหนื่อย)
........
วันนี้ ก็ต้องไปออร์เร้นอีก ครั้งนี้แยกสาขา
ดีใจได้เพื่อนแล้ว เพราะเค้าเห็นชื่อแปลกเลยเข้ามาทัก
(มีกระเหรี่ยงจากใต้หวันอีกคนด้วยที่เรียนกะกู แต่กูไม่ถูกชะตามัน)
แม่งเพื่อนกูมีแต่เด็กๆทั้งนั้นเลย เหี้ย กูจะแก่ตายคาห้องละ
วันนี้ได้ตารางเรียนแล้ว .....
นึกว่าจะไม่ไม่มีไรละ ก็มีจนได้
ตอนออกจากห้องเรียน กะลังจะกลับ
เดินลงบันได เดินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เลี้ยวขวาป๊าบบบ เบรกปุ๊บบบบบบบบบบบบบบ
น้องโช่ อีกแล้ว เกือบชนกันอีกแล้ว
พี่นึกว่าวันนี้จะไม่เจอน้องซะอีก
กูต๊กใจโหมดดดดดดดดดดดดดด
ไมเราต้องมาเจอกันแบบนี้ทุกครั้งเลยน้อง
....................
ปล.อยากเจอรุ่นพี่จัง
(ทั้งๆที่คนนี้ไม่ใช่คนที่กูเล็งไว้ตอนแรก จำๆได้มั้ยกูเคยบอกว่า
ปิ๊งสองคน แต่คนนี้อะไม่โดนเท่าคนนั้นนะ แต่ว่ามาวันนี้ กูอยากเจอเค้าจาง++++)
edit @ 22 Apr 2008 21:40:33 by =GaSoLinE-OiLy=




ดีใจด้วยกับที่เรียนใหม่ ดูน่าสนุกอ่ะ ตื่นเต้นๆ สู้ๆนะเมิง
บุโดคัง เมิงต้องได้กลับไปอีกรอบ ต้องได้ๆๆๆ
กุนเชียง เสียดาย.... คราวหลัง แพ็คไว้ลึกๆ ห่อเนี๊ยบๆ
#1 By sakupor (58.9.178.68) on 2008-04-12 22:58