・・・⊂((・ω・))⊃～②SaRu　BloG～⊂((・ω・))⊃・・・

ทรมานเหลือเกิน

ทุกอย่างมันรุมเร้าทำร้าย

เป็นไข้เพิ่งหาย

ทีแรกไม่มีอาการอะไรเลย

ไปโรงเรียนวันนี้มีสอบเทสย่อย

ก็สอบๆไป แต่พอสอบเสร็จเท่านั้นแหละ

หน้ามืดครับท่าน

ทำไรไม่ถูก

เรียนไม่รู้เรื่อง เบลออออ

จารย์เห็นท่าจะไม่ดี

ก็เลยไล่กลับบ้าน

กลับมาก็นอนครับท่าน

แต่เนื่องจากว่าตรงกะวันจันทร์

ก็ต้องมีภารกิจหลักอีกอย่างนั่นก็คือ

วันทำงานนนนนนนนนนนนนนน

ตืนมาห้าโมง ต้องเข้างานหกโมงตรง

รีบแทบตาย

พอไปถึงสถานีที่ทำงาน

มองดูนาฬิกา ห่า..................

17:51น. จะตายเอาครับท่าน

วิ่งหน้าตั้งไม่อายประชาชี

พอไปถึงร้าน 7:55น.

แต่ต้องเปลี่ยนชุดทำงานก่อนถึงจะตอกบัตรได้

ต้องตอกก่อนหกโมง

รีบเปลี่ยนอย่างรวจเร็ว

ตอกบัตรเวลา 17:59น.

ลอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แต่หลังจากนั้นอะดิ

หน้ามืดครับท่าน ยืนแทบจะไม่ไหว

ปากบอกไม่เป็นไร แต่สั่นเชียะ

ผู้จัดการมาเห็นเข้า ก็ไล่กลับบ้านเลย

เพราะว่าวันนี้ขายไม่ค่อยดีด้วย

ลูกค้าน้อยกว่าปกติ

แต่ไอ้เราอะดีใจลูกค้าน้อยจะได้สบาย

ยืนกินเงินไป...............

แต่พอเค้ามาไล่ให้กลับแบบนี้

เรื่องอะไรครับท่าน

อุตส่าห์เสียตังค์ค่ารถมา

กลับก็ไม่คุ้มดิ

ทำตัวแข็งแรงขึ้นทันที

บอกไม่เป็นไรๆๆ ศรีทนได้.......

(เพื่อเงินจิงๆ)

พอสี่ทุ่ม เวลากินข้าว

อยู๋ดีๆผู้จัดการก็มาเรียกให้ไปกินข้าวก่อน

ไอ้เราก็นึกว่าเค้าเป็นห่วงให้กินก่อนใคร

แต่พอกินเสร็จ ไปยืนรับออร์เดอร์ต่อ

พี่ที่ร้านเดินมา ออยล์ๆ ทำไมเธอยังไม่กลับอีก

เค้าตอกบัตรเธออกไปแล้วนะ

หา..........................................

ไม่เชื่อๆๆๆๆๆๆ

พอไปดูกับตา 22:57น.

ออยลี่ได้ตอกบัตรออกไปแล้ว

อารายยยยยยยยยยยยยยยยยย

เวรตรวจห้องน้ำสี่ทุ่มกูยังทำอยู่เลย

แล้วหลังสี่ทุ่มเนี่ย ที่ทำไป.................

ขอให้พิจารณาด้วยยยยยยยยยยยยยย

850￥เชียวน๊า..................

อย่าใจร้ายนะคะเท็นโจ๊...............

จบ....

วันต่อมาถือโอกาสไม่ไปเรียน

ขอนอนอย่างเต็มที่

แต่ว่าวันนี้อาจารย์จะมาตรวจหอ

แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะอาจารย์รู้อแล้วว่าไม่สบาย

16:00น. ติ๊งต่องๆๆๆๆ

อาจารย์มาแล้ววว..........

อีเกาสองตัวก็กลับมาจากเรียนแล้ว(เพราะมันเรียนเช้า)

แต่มันไม่ยอมไปเปิดประตู

ไอ้เราจะตายอยู่ละ ก็ต้องเดินไปเปิดเอง

พอเปิดปุ๊บ....

อาจารย์ตกใจ สภาพลูกศิษย์ซีดยั่งกะเต้าหู้ยี้

อาจารย์รีบไล่ไปนอนเลย

แล้วก็ไปเคาะเรียกอีเกาสองตัวมาสวด.............

(ฮิๆๆๆ.........บอกแล้วว่าให้ทำตัวดีๆ)

ไอ้เราไม่โดนด่าอะไร

เพราะเรียบร้อยทุกอย่าง..........

แต่ก็ยังคงมีเรื่องที่โมโหพวกมันอยู่

นั่นก็คือเรื่องขยะกองเบ้อเฮิ่ม

ซึ่งไม่เคยเลยที่จะเอาไปทิ้งกัน

ตั้งแต่อาทิตย์แรกที่มายันปัจจุบัน

มันกลายเป็นหน้าที่ของออยลี่คนนี้ไปเสียแล้วว

อาทิตย์นี้เลยลองไปทิ้งดู เผื่อจะมีสำนึกกัน

ไอ่ห่า......................

เหมือนเดิม ฝาปิดไม่ลงแล้วมันยังไม่เอาไปทิ้งกันอีก

อยู่กันได้ยังไงเนี่ย...............

ก็เลยไปฟ้องอาจารย์ว่าทนไม่ไหวแล้วนะค๊า..........

อาจารย์ก็รับคำฟ้องไป

แต่สงสัยยังไม่ถึงหูพวกมัน

แต่ไอ้เราทนไม่ไหว..............

ครั้งนี้ก็เลย......ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อ๊า...........................................

พวกเมิง..........................................

.............................................................

เออวะ....กูเอาไปทิ้งเองก็ได้

สาด...........................................

สรุปอาทิตย์นี้ก็กู...............................

เมื่อวันพฤ พายุเข้าอย่างแรง

ไข้ก็ยังไม่หาย แต่ต้องรีบไปซื้อสเบียงมาตุนไว้

แต่ตอนขากลับจากโรงเรียน

ลมกรรโชกแรงมาก

ร่มหักครับท่าน ขอพลุงพลัง

ร่งเจ๊ง....ฝนกระหน่ำ

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดมากกกก

แล้วไข้จะหายมั้ย

กล่าจะถ่อสังขารมาถึง

สถานีได้เกือบตาย.........

พอมาถึงสถานีที่บ้าน

ได้ยินเสียงคนเรียก

เลยหันไปดู

มันก็คือ หนึ่งในสอง นังเกา ร่วมห้องนี่เอง

มันก็ถามว่า ไม่ได้พกร่มมาเหรอ

ไอ้เราก็นะ เฮอะๆๆ....ลืมไว้ที่โรงเรียนงะ

แล้วมันก็กางร่มอันน้อยนิดให้แล้วก็เดินไปด้วยกัน

แล้วมันก็พูดขึ้นว่า

เนี่ยร่มนี้เล็กเนอะ แต่หาร่มตัวเองไม่เจออะ

ไม่รู้หายไปไหน ใสๆแต่ใหญ่กว่านี้หน่อย

ไอ้เราก็คิดใสๆ ใหญ่กว่าอันนี้นิดนึง

อ๋อ..................

อยู่ข้างถนนไปแล้ว เป็นซากไปแล้ว

มันคืออันที่พังไปเมื่อกี้นี่แหละ

แต่เราไม่สามรถตอบคำถามนั้นได้

ได้แต่ยิ้มแหยะๆ

เฮอะๆๆ........เหรอ........

(โทดที มันเจ๊งแล้ววววววววว)

แล้วไม่มีคนอยู่ห้องเลยคืนนี้

เหลือให้กูเผชิญความน่ากลัวอันโหดร้ายอยู่คนเดียว

น่ากลัวจิงๆ เสียงลมแรงๆ พัดเข้ามากระทบกระจก

ครืดดดดด.......ครืดดดดดดด................

ทั้งคืนเลย นอนไม่หลับครับ

ทรมานมากๆ

กลิ้งตัวไปมาอยู่ใต้ผ้าห่ม

หันมองนาฬิกาอีกที

ตี่สี่กว่าแล้วงะ

ยังนอนไม่หลับเลย

แทบตายยยยยยยยยยยยยยยย

................................

เรื่องทุกข์เรื่องต่อมา

ไม่มีไรมาก

ก็แค่ไปซื้อของ

แล้วตังค์ไมพอจ่าย

อับอายๆๆๆๆ

ก็แค่นั้น

จบ

....................................

เรื่องราวอันทุกข์ทรมานเรื่องสุดท้าย

เรื่องมันมีอยู่ว่า..........

มะวานนี้ เจ็บท้อง (ปวดขี้นั่นแหละ)

ตามปกติ ก็เข้าห้องน้ำไป

แต่เรื่องมันเกิดขึ้นตอนนี้เนี่ยแหละ

ในขณะที่เบ่งนี่แหละ

โอ๊ย.............................

มันไม่ออกกกกกกกกกกกกกกกก

คือว่ามันปวดอะ แต่มันเบ่งยังไงก็ไม่ออก

รู้นะว่ามันจะมาถึงเส้นชัยแล้ว

เตรียมจะกระโจนลงน้ำแล้ว

แต่ยังไงมันก็ไม่ออก

ทรมานสุดๆๆๆๆ

เบ่งจนตัวสั่นไปทั้งตัว

เหงื่อออก น้ำตาเล็ด

ก็ไม่ออก ทำไรไม่ถูก

ยอมแพ้ ............

ยอมให้มันคาตูดอยู่อย่างนั้น

เพราะว่ามันไม่มีเรี่ยวมีแรงจะเบ่งอีกต่อไป

แต่ด้วยมันยังคงจุกอยู่ตรงนั้นอยู่

นั่งตัวตรงไม่ได้ครับท่าน

นั่งที่แข็งๆก็ไม่ได้ด้วย

เจ็บ...........................

ทรมานจริงๆ

ย้อนให้นึกถึงตอนสมัยม.สาม

เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึง

ตอนนั้นก็ทรมานแบบนี้เลย

แต่ก็ยังมีคนให้กำลังใจอยู่ข้างๆกาย

คอยหาวิธี หายามาให้

แต่ครั้งนี้ ตัวคนเดียว

สภาพเกินจะทน

ทำอะไรไม่ได้จิงๆ

ก็ได้แต่กินน้ำๆๆๆๆๆ

เข้านอน......................

หวังเพื่อจะออมแรง

มาพยายามในรุ่งเช้าต่อไป

วันนี้ตื่นมาก็เลยทำใจก่อนจะเข้าไปต่อสู้

เพราะกลัวเบ่งมันแล้ว

จะเหมือนเมื่อวาน

(จะออกแหล่ไม่ออกแหล่)

โอ๊ย..................

เหนื่อยมาก .........

รวบรวมแรงกายแรงใจเฮือกสุดท้าย

มีอะไรอยู่ข้างๆก็หาจับไว้ให้มั่น

แล้วก็.........

นึง.......

ส่อง........

ซั้ม..............

ตุ๋ม.......................................

เย๊.................................................

มันออกแล้ววววววววววววววววววววววววว

โดดลงน้ำด้วยท่วงท่าอันสวยงาม

แล้วเราก็อำลากัน

โครกกกกก.....................

ปลาน้อยได้ว่ายทนกระแสแล้วก็หายลงไปในที่สุด

อูย.............. โล่งมากจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่อยากคลอดลูกเลย

...........................