・・・⊂((・ω・))⊃～②SaRu　BloG～⊂((・ω・))⊃・・・

การกลับมารวมตัวกันอีกครั้งของสองสาว

ที่เรียก ตัวแทนเอง ว่า เค้า และเรียกอีกฝ่ายว่า เจ๊

มันเป็นศัพท์เฉพาะที่ใช้คุยกันแค่สองคนเท่านั้น

ไม่รู้เริ่มาจากอะไรถึงได้เรียกกันอย่างนี้

เจ๊.....เรามาสนิทกันได้ไงเนี่ย

ครั้งแรกที่เจอเจ๊จำได้ว่า มากะลิงตัวนึง

เจ๊ยังเป็นแม่สาวผมบ๊อบ ฟันเหล็ก

ในตอนนั้นคุณเธออายุเพียงแค่15ปีเท่านั้น

ส่วนอันตัวฉันซึ่งเป็นน้องสาวของลิงตัวนั้นที่มากะเจ๊

ก็ผมบ๊อบแสกกลาง อายุราวๆ 13 ย่าง 14เพียงเท่านั้น

แม่เจ๊ทำแฮมเบอร์เกอร์อร่อยมาก บางทีลิงมันก็เอามาให้กิน

จำได้ว่าเคยไปวันเกิดเจ๊ด้วยที่บ้านเจ๊ด้วย แต่มันนานมากแล้ว

น่าจะตอนเจ๊อยู่ม.หกได้เนอะ

แล้วอยู๋ดีๆเราก็คุยโทรศัพท์กัน หลังจากที่เจ๊เลิกเลี้ยงลิงไปแล้ว

จำได้ว่าเริ่มคุยกันโดยที่เจ๊โทรมาหา แล้วก็โทรมาบ่อยขึ้นๆ

คุยกันทีหูแทบไหม้ คุยกันจนเจ๊เอ็นท์ ลุ้นกะเจ๊ จนรู้ผลว่าได้ มกค.

แล้วสุดท้ายเค้าก็มาจนตรอกที่มกค.เช่นกัน (เพราะเจ๊กรอกหูแน่ๆเลย)

แล้วเราก็กลายมาเป็นเหมือนพี่สาวน้องสาวแท้ๆกันไปโดยปรยาย

เจ๊.....ในเมื่อเจ๊ไม่เอาพี่แล้ว เจ๊สนใจบอสส์มั้ย 555+

บอสส์จะได้เสียค่าเครื่องบินถูกๆ

เพราะเจ๊บอกว่า สะมีจะได้สิทธิพิเศษ

แล้วตอนนี้บอสส์ก็ห้ามใช้ตั๋วเด็กแล้ว ก็เลยไม่อยากจะเสียตังค์

เจ๊สนใจรับเลี้ยงบอสส์มั้ย พวกเค้า เต็มใจ และพร้อมเสมอ

ที่จะยกภาระให้แก่เจ๊.................

ถ้าสนใจติดต่อบออส์โดยตรงได้นะ

รึจะให้เค้าเป็นสื่อกลางเชื่อมสายใย ก็ไม่ว่ากัน

พอๆๆๆๆ...............

เข้าเรื่อง.....

ครัง้นี้เราไปแรดกันที่ อิเคะบุคุโระ เจ๊มาสายตามเคย

แต่ไม่ว่ากัน ก็ยังดีที่เจ๊มาถูก โล่กอกทุกครั้งที่เห็นหน้าคุณเธอ

วันนี้ตั้งใจจะหาซื้อรองเท้า กะกางเกงทำงาน

ก็เลยมัวแต่หาๆๆๆๆ กว่าจะได้ แทบตายกัน

ได้กางเกงลดราคามา ส่วนรองเท้านั้นช่างหายากเย็นเสียนี่

ไม่มีไซส์ครับท่าน เท้าเล็กผิดมนุษย์มนาเค้า

ทำไมว่ะ จะทำเล็กอีกซักครึ่งเบอร์ไม่ได้รึไงห๊ะ

มันหลวมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

รองเท้าก็ต้องดำ กางเกงก็ดำ เสื้อดำ ผ้าผูกเอวดำ

จะทมึนไปไหนเนี่ย ไม่ชอบสีแบบนี้..........................

ขอเป็น รองเท้าแดง กางเกงเหลือง เสื้อชมพู ผ้ากันเปื้อนสีเขียว จะได้มะ

มิโดนใจเจ๊เลยเนี่ยยยยย................

และแล้วสุดท้ายก็หาซื้อรองเท้าไม่ได้

เหน็ดเหนื่อยกันเหลือหลาย อีเจ๊ก็หาซื้อมือถือมะได้

ก็เลยไปหาไรกินกันดีกว่า

เจ๊รีเครวส อยากกินปิ้งย่าง เอ๊า....หาร้านสิงค์ครับท่านนน

ไมมันหายากเย็นยั่งงี้ ร้านที่จะกินเนี่ย

ในระหว่างที่หาอยู่นั้น สายตาทั้งสองคู่ก็ไปสะดุดกับที่ๆนึง

ซึ่งนั่นก็คือ ตู้ติ๊กเกอร์................และเมื่อสองสายตามาประสานกัน

ก็ถึงกับสป๊าก ต่างคนต่างผงกหัว งึกๆ แล้วก็จูงกันเข้าตู้

ถ่ายหนึ่งรอบไม่พอ พวกเธอขอเบิ้ล ไม่ใช่แค่เบิ้ลเท่านั้น

ยังเอาเสื้อผ้าที่ซื้อวันนี้เปลี่ยนถ่ายมันซะเลย (จิงจังกันมากๆ)

ถ่ายเสร็จ ก็วิ่งไปยืนรอเพื่อจะแต่งภาพ แต่เอ๊ะ ทำไมมันไม่ขึ้นให้แต่งเนี่ย

ยืนรอมานานละนะ พอพนักงานเดินมาถึง รีบกวักมือเรียก โวยวายๆ

บอกเครื่องโกงๆ และพร้อมที่จะถ่ายใหม่ พนักงานถึงกับงง กระเหรี่ยงสองคน

พยายามใบ้ว่ามันไม่มีรูปขึ้น แล้วพนักงานก็หายไปแป๊บนึง พร้อมกลับกลับมาใหม่

แล้วก็กวักมือเรียกกระเหรียอย่างเราสองคนมา แล้วบอกว่า

รูปให้แต่งอยู่ทางด้านนี้ครับ คุณยืนรอผิดตู้...............

อ่าวห่า.................................

กระเหรี่ยงอายครับท่าน ทำไรไม่ถูก รีบเดินเข้ามาแต่งภาพ

พอมองเห็นเวลาที่ให้แต่งเหลือน้อยเต็มที

โอ๊ยย.................กระเหรี่ยงรนราน..........................

แต่งไม่ทันซะเลย .......................

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการถ่ายแบบกันพอสมควร

ก็ถึงเวลากินมื้อเย็นกันแล้ว และในที่สุด

ก็หาร้านปิ้งย่างเจอกันซะที

ร้านสวยหรู ไม่เหมาะกับหน้าตาเราสองคน

แต่ทำไม อยากจะบอกว่า ถึงหน้าตาเราสองคนจะไม่รวย

แต่ชั้นมากะแอร์นะๆ ชีเป็นแอร์เชียวนะ อย่าดูถูกกกกกก

มื้อนี้เลยขอแพงกันซะหน่อย เปิดมาดูเมนู

โอว.....ออกได้มั้ย แพงเหลือหลาย

ก็เลยตัดสินในสั่งเป็นเซ็ต ห้าพัน หารกันก็สองก่าๆ โอเควะ

โอ๊ย......ของแพงมันอร่อยยั่งงี้นี่เองเหรอ........................

กินไปมีความสุขกันไป เฮฮาหน้าเตา

แล้วซักพักเจ๊ก็บอกว่าช่วงนี้ท้องใส้ไม่ดี

ไอ้เราก็เช่นกัน กินของไม่ดูวันที่ เมื่อวานก็ xxแตกไปแล้ว

พออิ่มจะเช็คบิล ข้าศึกก็บุกเจ๊เข้าเต็มกำลัง

เกินที่จะสกัดอยู่ เจ๊จึงต้องวิ่งเข้าป้อมอย่างรวดเร็ว

โล่ง...........................................งง

แล้วก็เช็คบิล เจ้มองที่บิลแล้วก็ชักสีหน้าไม่ดีขึ้นมาอีกครั้ง

ไอ้เราก็สงสัยว่าเกิดไรขึ้น ข้าศึกอีกแล้วเหรอ

ใช่...มันคือฆ่าศึกจิงๆด้วย ครั้งนี้ถึงกะจะเอาชีวิตไม่รอดกันเลยทีเดียว

ห้าพันครับ ห้าพันจิงๆ แต่คนละห้าพัน.....................

5555555555555555555555555555พัน

อยากจะหัวเราะทั้งน้ามตา.....

จ่ายครับ มื้อนี้อร่อยจิงๆ (ยังไงก็ต้องอร่อย)

เสร็จปุ๊บออกจากร้านไม่ทันไร ไอ้เราก็โดนข้าศึกบุกมั่ง

โอย......แทบหาที่ป้องกันไม่ทัน ไปปลดปล่อยที่ร้านเครื่องไฟฟ้า

แล้วก็ได้ยินเสียงห้องข้างๆกำลังต่อสู้อยู่เช่นกัน เลยมีเพื่อร่วมรบ

เสร็จปุ๊บ.............

ท้องเหี่ยวกันทั้งคู่เลย แต่ก็ยังอยากจะถ่ายติ๊กเกอร์กันอยู่

ก็เลยตัดสินใจ กลับไปถ่ายกันอีก สองรอบ

ลองหลายๆตู้ สรุปตู้แรกดีสุด เลยขอเบิ้ลตู้แรก

ถ่ายมาทั้งหมดสี่เซ็ต มันส์หยดเลย

วันนี้หนุกมากเจ๊.................

แล้วเจอกัน

ปล.จะมีครั้งไหนมั้ยที่เค้าไม่ติดตังค์เจ๊เนี่ย

ครั้งหน้าๆ เค้าเลี้ยงติ๊กเกอร์เอง.......รึให้เลี้ยงไรก็ว่ามา

เจอกานเจ๊..................................

หมูยิดน๊า......................

====================================

ทำงานวันแรก.................

ในที่สุดก็ไปหาซื้อรองเท้าได้แล้ว หวานเชียะ

แล้วก็ไปทำงานครับท่าน

ทำงานวันแรก

ร้านนี้ เป็นร้านอาหารไทย ที่พี่กอล์ฟแนะนำ เพราะเค้าเคยทำที่นี่

เค้าบอกว่า ร้านนี้เป็นเจ้าของเดียวกะฟูจิบ้านเรา การตกแต่งก็เลยคล้ายๆกัน

ขายดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เมื่อวานเข้าวันแรก ผู้จัดการบอกว่า

ให้เอาแค่เก็บจานกะเสริ์ฟก็พอ ยังไม่ต้องอะไรมาก

แต่พอเอาเข้าจริง start : 6:00pm

ลูกค้ามายืนรอหน้าร้านละ และก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

ไอ้เราจากที่เอ่ยปากรับคำว่าจะทำแค่สองอย่าง

กลับได้ทำทุกอย่าง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แล้วก็ต้องมีมั่งที่ผิดพลาด เสริ์ฟผิด เพราะยังจำเลขโต๊ะไม่ได้

แต่พี่ๆที่นี่ ก็ช่วยดูให้ผิดปุ๊บรีบมาหาแล้วก็บอก

(พนักงานน่ารักทุกคน คนไทยเกือบหมด แต่ผู้จัดการญี่ปุ่น)

เหนื่อยมากๆ เหนื่อยจิงๆ ขอบอก ไม่ได้พักเลย

ทำตั้งแต่พูดต้อนรับ รับออร์เดอร์ เสริ์ฟ อธิบาย เก็บจาน

เช็ดโต๊ะ เข้าครัว เช็ดจาน แก้วที่เพิ่งล้าง กวาดพื้น

เหลือแต่ทำอาหารให้ลูกค้านี่แหละที่ยังไม่ได้ทำ

เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

รองเท้าก็กัดอีก ทรมานสุดตีนเลยยยยยยยยยยยยยยยย

สงสัยต้องซื้อใหม่ รึจะให้ที่ไทยส่งป๊อบทีนมาดีเนี่ย เฮอะๆๆๆ

ชม.ละ 850￥ ทำสองวันคือ จัน กะ พุธ6:00-11:00pm

ห้าชม. ไม่รวมหลังปิดร้านที่ต้องช่วยกันเก็บอีก

สรุปก็ห้าชม.ครึ่ง กลับถึงห้องพอดีเที่ยงคืน

ฉะนั้น ถ้าในเวลานี้ไม่เจอดิชั้นออนเอ็ม ก็ถือว่าเข้าใจด้วย

หาเงินอยู่.....

ปล. ได้กินส้มตำแล้วววววววววววววววววววววววววว

ดีใจลั่นครัว ทั้งกุ๊ก ทันพนักงาน ถึงกับหัวเราะ

ค๊นอิสานเด้อคะเด้อออออออ.....................

นี่ร้านที่ทำงาน

ปิดท้ายด้วยเครื่องแต่งกาย (สังเกตรองเท้าซะก่อน สุดระบม)